Sommige tasting diners draaien volledig rond de wijnen in het glas. Andere draaien rond het verhaal dat zich doorheen de avond ontvouwt. The Tenors of Italy was duidelijk van die tweede soort: een reis van Trentino tot Piemonte, via Friuli, Toscane en Veneto, langs enkele van de grootste namen die de Italiaanse wijnwereld ooit heeft voortgebracht.
We begonnen op hoog niveau. Letterlijk.
De 2007 Ferrari Giulio Ferrari Riserva del Fondatore 2007 zette meteen de toon. Rijp, complex en perfect op dronk toonde hij lagen van brioche, geroosterde noten en gekonfijte citrus, gedragen door een indrukwekkende frisheid. Nogmaals een herinnering dat Ferrari niet alleen de referentie is voor traditionele Italiaanse méthode classico, maar ook moeiteloos naast de grote prestige Champagnes kan staan. Een sublieme opener die de verwachtingen voor de rest van de avond meteen op scherp zette.
De eerste battle van de avond bracht twee 2020 Miani Sauvignon’s: Zitelle en Saurint. Helaas viel de eerste fles Zitelle tegen. Vermoeid en eerder gesloten kon hij niet tonen waarom Miani zo’n cultstatus heeft onder wijnliefhebbers. Gelukkig bracht een tweede fles redding. Plots kwam de wijn tot leven met de precisie, spanning en mineraliteit waar Enzo Pontoni om bekend staat. De vergelijking werd meteen naar het verwachte niveau getild en toonde opnieuw hoe bepalend één fles kan zijn binnen een tasting.
Wat deze vergelijking bijzonder interessant maakte, is dat beide wijnen van dezelfde producent, hetzelfde jaar en hetzelfde druivenras komen. Toch tonen ze een opvallend verschillend karakter. De 2020 Zitelle gaat richting precisie en frisheid, terwijl de 2020 Saurint meer breedte, textuur en kracht biedt. Een duidelijke herinnering dat terroir vaak luider spreekt dan druivenras.
Bij het gerecht met zwezerik kwamen twee Toscaanse monumenten aan bod: 2010 Tignanello en 2013 Sassicaia. Hier ontstonden de eerste echte discussies van de avond. Sommigen werden verleid door de frisheid, energie en gastronomische precisie van Tignanello. Anderen verkozen de aristocratische elegantie en harmonie van Sassicaia. Een duidelijke winnaar was er niet, en misschien was dat net de juiste uitkomst: twee iconen die elk op hun eigen manier grootsheid tonen.
De onbetwiste ster van de avond kwam bij het hoofdgerecht.
De 2000 Giuseppe Rinaldi Barolo Brunate Le Coste 2000 was ronduit magnifiek. Alles viel samen: het jaar, de traditionele stijl van Rinaldi en meer dan twintig jaar flesrijping. Rozen, teer, truffel, gedroogde kruiden en een haast etherische elegantie maakten dit de wijn van de avond. Geen krachtpatserij meer, maar pure emotie.
Naast deze wijn stond de 2015 Giuseppe Rinaldi Barolo Brunate 2015, die slechts een glimp gaf van zijn enorme toekomst. Dieper, strakker en duidelijk nog jong, maar met alle tekenen van een uitzonderlijke evolutie op lange termijn. Samen boden ze een fascinerende les in Nebbiolo doorheen verschillende stadia van rijpheid.
Bij de kaasgang verscheen een echte zeldzaamheid: 1978 Recioto della Valpolicella van Giuseppe Quintarelli Recioto della Valpolicella 1978. Niet ieders favoriet van de avond, maar misschien was dat ook niet het doel. Rijpe Recioto vraagt aandacht en openheid. De meningen waren verdeeld, maar over de pairing met oude Comté was iedereen het eens: zout, umami, zoet en complexiteit kwamen perfect samen.
Naast de wijnen verdient Restaurant Marcel bijzondere erkenning. Een tasting van dit niveau staat of valt met uitvoering, en zowel keuken als bediening waren uitzonderlijk sterk. Gerechten waren zorgvuldig opgebouwd om de wijnen te ondersteunen zonder ze te overschaduwen, terwijl service discreet en perfect getimed verliep. Het is precies dat soort hospitality dat vaak onzichtbaar blijft wanneer alles goed loopt, maar essentieel is voor het succes van een avond als deze.
En zoals elke grote opera een encore verdient, eindigde de avond met een klassieker buiten het Italiaanse script.
De 2012 Philipponnat Clos des Goisses 2012.
Een Champagne die geen introductie nodig heeft. Afkomstig van de legendarische steile helling in Mareuil-sur-Aÿ, combineert Clos des Goisses kracht, concentratie en precisie zoals weinig andere Champagnes dat kunnen. De 2012 toont al indrukwekkende diepte en complexiteit, maar behoudt een jeugdige energie die wijst op een groot toekomstig potentieel. Na een avond vol Italiaanse grootsheid was dit een perfecte finale: niet Italiaans, maar wel van wereldniveau.
De tenoren van Italië bracht alles wat een top tasting moet bevatten: uitzonderlijke flessen, onverwachte wendingen, levendige discussies, emotie in het glas en één wijn die er onmiskenbaar bovenuit stak. Voor velen zal de herinnering aan die 2000 Rinaldi Barolo nog lang blijven hangen. En misschien is dat wel de ultieme maatstaf voor een geslaagde avond: wanneer het gesprek blijft doorgaan, lang nadat de laatste fles leeg is.
